بمیرم؟

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو: من می شناختم او را، نام تو را همیشه به لب داشت،حتی در حال احتضار! آن دل شکسته عاشق بی نام و بی نشان،آن بی قرار، روزی اگر سراغ من آمد به او بگو: هر روز پای پنجره غمگین نشسته بودو گفتگو نمی کرد جز با درخت سرودر باغ کوچک همسایه!شبها به کارگاه خیال خویشتصویری از بلندی اندام می کشیدو در تصورشتصویر تو بلندترین سرو باغ را تحقیر کرده بود... روزی اگر سراغ من آمد به او بگو:او پاک زیستپاک تر از چشمه ی نور، همچون زلال اشک، یا چون زلال قطره باران به نوبهار، آن کوه استقامت، آن کوه استواروقتی به یاد روی تو می بود، می گریست!روزی اگر سراغ من آمد به او بگو: او آرزوی دیدن رویت را، حتی برای لحظه ای از عمر خویش داشت!!! اما برای دیدن تو چشم خویش راپنداشت، آلوده است و لایق دیدار یارنیست!روزی اگر سراغ من آمد به او بگو: آن لحظه ای که دیده برای همیشه بستآن نام خوب بر لب لرزان او نشستشاید روزی اگرچه ؟ او ؟ نه آه ... نمی آید!اما اگر آمد به او بگو، من به دعای آمدنش نشسته بودم... آنگاه که دوستم نداشتی آهسته بگو تا آهسته بشکنم