یادت هست روزی را که من با کوله باری از حقیقت آمدم سویت

به من گفتی دلت از دردهای کهنه لبریز است

و من گشتم پرستار دل تنگت

و یادت هست چندی بعد می گفتی

تو را دیگر نمی خواهم

تو هرگز اشکهایم را نمی دیدی

به قلب ساده و بی کینه و پاکم چه بی رحمانه خندیدی

برو با هرکه می خواهی،بخوان با هرکه می مانی

ولی نفرین من روزی تو را چون قاصدک بر باد خواهد داد